bojaźń

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bojaźń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbɔjäɕɲ̊], AS[boi ̯äśń̦], zjawiska fonetyczne: wygł.podw. art. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. lęk, strach, obawa
(1.2) rel. uczucie nabożnej czci połączonej z lękiem
odmiana:
przykłady:
(1.1) Cofa się przelękniony, a bojaźń mu blada / zimnem kości przeszywa i lice osiada. (Iliada, Pieśń III ) [1]
(1.2) Służcie Panu z bojaźnią i nogi Jego ze drżeniem całujcie. (Ps 2, 11-12) [2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) zdjęty/przejęty bojaźnią • bez śladu bojaźni
(1.2) bojaźń boża
synonimy:
(1.1) lęk, strach, trwoga
antonimy:
(1.1) odwaga, męstwo, śmiałość, zuchwałość
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. bać się
przym. bojaźliwy
związki frazeologiczne:
bojaźń do kupy pędzimiłość z bojaźnią nie stoi, nie miłuje, kto się boi
etymologia:
od bać się
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. przekład Franciszka Dmochowskiego, pl.wikisource.org
  2. Biblia Tysiąclecia