belfer

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

belfer (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbɛlfɛr], AS[belfer] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. lekcew. lub żart. nauczyciel[1]
(1.2) gw. więz. mądry, doświadczony więzień[2]
(1.3) gw. (Górny Śląsk) nauczyciel w szkole średniej[3]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. belferzyna m, belferstwo n, belfrowanie n
forma żeńska belferka
czas. belfrować ndk.
przym. belferski
przysł. belfersko
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) jid. בעלפֿער (belfer) → pomocnik nauczyciela w chederze < niem. Behelfer[2] < niem. behelfenpomagać[6]
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: nauczyciel
źródła:
  1. Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 30, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
  2. 2,0 2,1 Agnieszka Małocha, Żydowskie zapożyczenia leksykalne w socjolekcie przestępczym w: Język a kultura, t. 10, Języki subkultur pod red. Janusza Anusiewicza i Bogdana Sicińskiego, Wrocław 1994, s. 140.
  3. Joanna Furgalińska, Ślónsko godka. Ilustrowany słownik dla Hanysów i Goroli, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, ISBN 978-83-01-16438-6.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1997, ISBN 978-83-214-1375-4.
  6. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 32-33, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.