prawić

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

prawić (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpravʲiʨ̑], AS[pravʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) mówić o czymś nauczając
(1.2) reg. śl.[1] mówić, powiedzieć
odmiana:
(1.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Mama ciągle prawi nam morały.
składnia:
kolokacje:
(1.1) prawić kazanie / morały
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rozprawa ż, prawienie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) czes. prawiti
(1.2) por. czes. prawiti
uwagi:
(1.2) Śląsk Cieszyński[1]
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: mówić, powiedzieć
źródła:
  1. 1,0 1,1 Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych, w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, str. 375-380.