allel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

allel (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈalːɛl], AS[a•lel], zjawiska fonetyczne: gemin. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) biol. jedna z wersji genu w określonym miejscu chromosomu powodująca zmienność cechy; zob. też allel w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W myśl zasad dziedziczności każde z czworga dzieci odziedziczyło na zasadzie losowej po jednym z alleli od ojca i od matki. (z Internetu)
składnia:
kolokacje:
(1.1) allel dominujący / letalny / recesywny
synonimy:
(1.1) allelomorf
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. allelopatia ż, allelomorfia ż, allelomorf mrz
przym. allelopatyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. allèle < gr. ἀλλήλων (allḗlōn) → (siebie) nawzajem[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, Warszawa, PWN, 2008, ISBN 978-83-01-14455-5.