Przejdź do zawartości

Germanin

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

Germanin (język polski)

[edytuj]
Germanin (1.2)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) hist. mieszkaniec Germanii[1]
(1.2) etn. hist. członek ludu indoeuropejskiego zamieszkującego w starożytności i średniowieczu terytoria północnej i środkowo-północnej Europy; zob. też Germanie w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) Początkowo Germanie byli zorganizowani w grupy rodzinno-plemienne[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) Pragermanin
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Germania ż, germanista mos, germanizator mos, germanofil mos, germanofilstwo n, germanofobia ż, germanistyka ż, germanizacja ż, germanizowanie n, germanizm mrz, german mrz
forma żeńska Germanka ż, germanistka ż
czas. germanizować ndk., zgermanizować dk.
przym. germanistyczny, germanizacyjny, germański
tem. słow. germano-
przysł. germańsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. Germania + -anin
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Germanin” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Germanie” w: pl.wikipedia.org.
wymowa:
lp IPA: [ɡɛʁˈmaːnɪn]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) etn. Germanka
odmiana:
(1.1)[1]
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Germanien n, Germania ż
forma męska Germane m
przym. germanisch
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: