Brunon

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Brunon (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbrũnɔ̃n], AS[brũnõn], zjawiska fonetyczne: nazal. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię męskie; zob. też Brunon w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Witek z Brunonem uzbierali 3087 złotych.
(1.1) W parafii św. Brunona z Kwerfurtu rozpoczynają się rekolekcje wielkopostne.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Brunon • brat / kuzyn / wujek / dziadek Brunon • mężczyzna imieniem (o imieniu) Brunon • święty / błogosławiony Brunon • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Brunon • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Brunon • otrzymać / dostać / przybrać imię Brunon • dzień imienin / imieniny Brunona • na Brunona (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Brunonek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Brunonek mos
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. Bruno < germ.człowiek o ciemnych włosach[1]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 77.