glanc

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] glanc (język polski)

wymowa:
IPA[ɡlãnʦ̑], AS[glãnc], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pot.  połysk[1][2][3]
(1.2) reg. pozn. [3] lukier w przypadku szneki z glancem
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wypastuj buty, bo straciły glanc.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mieć/stracić glanc
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  glancować
rzecz.  glancowanie
związki frazeologiczne:
na glanc
etymologia:
niem.  Glanz m  (połysk, blask)
uwagi:
inna pisownia glans
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: połysk
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: lukier
źródła:
  1. hasło glanc w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. hasła glanc, glans w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 831-832, Warszawa 1900–1927.
  3. 3,0 3,1 hasło glanc w: Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia