zaszczytny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zaszczytny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zaˈʃʧ̑ɨtnɨ], AS[zaščytny]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który daje zaszczyt, stanowi wyróżnienie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wybór padł na królów niemieckich, którzypocząwszy od Ottona I – odbierali w Rzymie zaszczytny tytuł cesarski[1].
(1.1) Nie chcemy szukać przez rewolucję dla siebie rang ani odznaczeń czy zaszczytnych wyniesieńani nagród w żadnej postaci![2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) chwalebny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zaszczyt
czas. zaszczycić
przysł. zaszczytnie
związki frazeologiczne:
(1.1) zaszczytne miejsce
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Marek Borucki, Polacy w Rzymie : od czasów Mieszka I do Jana Pawła II, 1995, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  2. Leon Kruczkowski, Kordian i cham, 1979, Narodowy Korpus Języka Polskiego.