szczęsność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

szczęsność (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co szczęsne
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) szczęsność + D.
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) cecha
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Szczęsny m, szczęście n, uszczęśliwianie n, uszczęśliwienie n
czas. szczęścić, uszczęśliwiać ndk., uszczęśliwić dk.
przym. szczęsny, szczęśliwy
przysł. szczęśnie, szczęśliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. szczęsny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: