służalczość

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

służalczość (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co służalcze; cecha tych, którzy służalczy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
(1.1) służalczość + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) służalstwo, lokajskość, niewolniczość; książk. serwilizm
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wada, postępowanie
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. służalstwo n, służalec m, służba ż, sługa m, służebny m, służąca ż, służka ż, służebność ż, służebnictwo n, służebnik m, służebniczek m, służebnica ż, służebniczka ż, służenie n
czas. służyć ndk.
przym. służalczy, służbowy, służebny, służebnościowy
przysł. służalczo, służbowo, służebnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. służalczy + -ość
uwagi:
Formy potencjalne liczby mnogiej w tabeli odmiany zostały podane za Słownikiem gramatycznym języka polskiego[1]. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego[2]) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło służalczość w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.