rzygacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rzygacz (język polski)[edytuj]

rzygacz (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʒɨɡaʧ̑], ASygač]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) archit. dekoracyjne zakończenie rynny lub odprowadzenia wody z dachu w postaci figurki lub głowy zwierzęcia, człowieka, potwora itp.; zob. też rzygacz w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) posp. grub. ktoś, kto rzyga
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Na dachu katedry umieszczono rzygacze przedstawiające tajemnicze zwierzęta.
(2.1) Pod płotem jakiś rzygacz zostawił wczorajszą kolację.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) gargulec, garłacz, pluwacz, plwacz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rzyganie n, rzyganko n, rzygi nmos, rzygowiny nmos, rzygowina ż
forma żeńska rzygaczka ż
czas. porzygiwać, wyrzygiwać, rzygać dk., rzygnąć ndk., wyrzygać dk., obrzygać dk., orzygać dk., narzygać dk., zarzygać dk., urzygać dk., zrzygać się dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. rzygać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: