reformacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

reformacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌrɛfɔrˈmaʦ̑ʲja], AS[reformacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. kult. ruch religijno-polityczno-społeczny w XVI wieku zapoczątkowany w Niemczech przez Marcina Lutra, dążący do wprowadzenia reform w Kościele katolickim; zob. też reformacja w Wikipedii
(1.2) daw. wprowadzanie reformy, reform, reformowanie[1]
(1.3) daw. zabezpieczenie majątkowe żony, w postaci zapisania podwójnej zazwyczaj wartości jej posagu, wiana na części dóbr męża ; po jego śmierci spadkobiercy zwracali wiano wdowie; prawne ubezpieczenie, opatrzenie[1]
odmiana:
(1.1-3) blm,
przykłady:
(1.1) Reformacja w Kościele katolickim została zapoczątkowana przez Marcina Lutra w XVI wieku.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) kontrreformacja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. reforma ż, reformowalność ż, reformatorstwo n, reformator mos, reformatorka ż, reformizm mrz, reformista mos, reformistka ż, reformowanie n, zreformowanie n
czas. reformować ndk., zreformować dk.
przym. reformacyjny, reformowalny, reformatorski, reformistyczny
przysł. reformacyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło reformacja w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.