pucować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pucować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[puˈʦ̑ɔvaʨ̑], AS[pucovać]
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) starannie czyścić gładką powierznię, taką którą da się doprowadzić do połysku
(1.2) gw. (Śląsk Cieszyński) czyścić[1]
(1.3) gw. więz. nie przyznawać się do czegoś, blagować[2]

czasownik zwrotny niedokonany

(2.1) daw. gw. więz. tłumaczyć się[3]
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
(1.1) - Miss Ward przyjedzie jutro? - upewniał się wycierając salaterkę, chuchając na szkło i pucując do połysku[4].
składnia:
kolokacje:
(1.1) pucować buty / lustro / wannę / auto, pucować na błysk / glanc, pucować do połysku, pucować mankietem / rękawem
synonimy:
(1.1) polerować, szorować
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) czyścić
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pucowanie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. putzenczyścić, sprzątać
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: czyścić
źródła:
  1. Słowniczek trudniejszych wyrazów gwarowych, w: Alina Kopoczek, Śpiewnik Macierzy Ziemi Cieszyńskiej, Cieszyn 1988, str. 375-380.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło pucować w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Słowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 298.
  4. Wojciech Żukrowski, Kamienne tablice, 1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.