partacz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

partacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpartaʧ̑], AS[partač]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. zły pracownik lub rzemieślnik; osoba źle (niedbale, niechlujnie) wykonująca pracę
(1.2) daw. w średniowieczu: rzemieślnik niezrzeszony w cechu
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Ten fryzjer partacz zrobił mi schodki z tyłu głowy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) brakorób, chałturnik, brakoróbca, fuszer, niedbaluch, tandeciarz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) majster-klepka, patałach
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. partactwo n, partanina f
forma żeńska partaczka f
czas. partaczyć ndk., spartaczyć dk.
przym. partacki
przysł. partacko
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) od (1.2)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.