otucha

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

otucha (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔˈtuxa], AS[otuχa] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nadzieja wynikająca z przekonania, że będzie lepiej
odmiana:
przykłady:
(1.1) Lekarz dodał otuchy pacjentom po operacji.
(1.1) Zobaczysz, że to się uda! – zawołał Piotr z otuchą. – Tylko jazda do roboty![1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) dodawać otuchy + C. (komuś)napawać otuchą + B. (kogoś)nabierać otuchy • odzyskiwać otuchę • być pełnym otuchy • otucha wstępuje w + B. (kogoś)robić coś z otuchą • słowa otuchy
synonimy:
(1.1) nadzieja, ufność, wiara
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Maria Krüger, Karolcia.