obój

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

obój (język polski)[edytuj]

obój (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɔbuj], AS[obui ̯]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz. rodzaj instrumentu dętego drewnianego z grupy aerofonów dwustroikowych; zob. też obój w Wikipedii
(1.2) muz. językowy (stroikowy) głos organowy, którego barwa przypomina obój (1.1)
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Od roku Jacek uczy się gry na oboju i uparcie ćwiczy wieczorami.
(1.1) I teraz wspominając po nocy ową dzienną wesołość, wygrywał sobie: Mój zielony dzban i uśmiechał się jeszcze teraz, o ile mu na to pozwalały usta zajęte dmuchaniem w obój.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) obój basowyobój miłosnyobój myśliwski
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) aerofon dwustroikowy
hiponimy:
(1.1) obój miłosny, obój myśliwski, rożek angielski
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oboista m, oboistka ż
przym. obojowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. hautbois < franc. haut + boiswysokie + drewno
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. Henryk Sienkiewicz: Organista z Ponikły