natur

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Naturnatuurnatúrnatür

natur (język duński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) natura, przyroda
(1.2) czyjaś natura, temperament
(1.3) krajobraz
(1.4) pejzaż
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

natur (esperanto (morfem))[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

morfem

(1.1) natura, naturalnie
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pochodne:
rzecz. naturo, naturaĵo, naturisto, naturleĝo, naturkuracado, naturkuracisto, naturkatastrofo, naturrezervejo
przym. natura, naturista, eksternatura, kontraŭnatura, supernatura, naturkuraca
przysł. nature
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Morfem oficjalnie zatwierdzony w roku 1905 (Fundamento de Esperanto). Baza Radikaro Oficiala: grupa 4.
źródła:

natur (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) natura, przyroda[1][2]
(1.2) natura, usposobienie[1][2]
odmiana:
(1.1-2) en natur, naturen
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) naturfilmnaturlagnaturreservatnaturskyddnaturskyddsområdenaturvetenskapnaturvård
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Lexin, Språkrådets lexikon, Institutet för språk och folkminnen
  2. 2,0 2,1 Jacek Kubitsky, Słownik szwedzko-polski, s. 326, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Natur och Kultur, 1998, ISBN 83-01-12412-1.

natur (język wilamowski)[edytuj]

zapisy w ortografiach alternatywnych:
natür
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) natura[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, s. 297, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.