kłamca

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

kłamca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈkwãmʦ̑a], AS[ku̯ãmca], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba płci męskiej, która kłamie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Po tym, jak po raz drugi przyłapano go na łgarstwie, przylgnęła do niego opinia kłamcy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) arcyłgarz, blagier, kłamczuch, kłamczuszek, łgarz; pot. picer, picuś; eufem. kolorysta, koloryzator; przest. bałamut, paliwoda[1]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kłamstwo n, kłamstewko n, kłamczuch m, kłamczuszek m
forma żeńska kłamczucha ż, kłamczuszka ż
czas. kłamać ndk., okłamywać ndk.
przym. kłamliwy
przysł. kłamliwie
związki frazeologiczne:
kto sam kłamać lubi, ten innych za kłamców uważa
etymologia:
pol. kłamać + -ca[2]
uwagi:
zob. też kłamca w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. Lidia Wiśniakowska, Słownik synonimów PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-17382-1, s. 110
  2. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 24.