intuicja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

intuicja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌĩntuˈjiʦ̑ʲja], AS[ĩntui ̯icʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.epenteza i ̯ akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) filoz. proces polegający na poznaniu prawdy za pomocą wewnętrznego przekonania
(1.2) psych. proces myślowy polegający na szybkim dopasowaniu danej sytuacji do znanych już szablonów i zależności, objawiący się w postaci nagłego przebłysku myślowego; zob. też intuicja w Wikipedii
(1.3) pot. zdolność przeczuwania, przewidywania
odmiana:
(1.1-3) blm[1]
przykłady:
(1.2) Decyzje na wszystkich szczeblach władzy, od premiera po wójta w gminie, podejmowane głównie na podstawie intuicji i wynikają z bieżącej gry interesów.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.2) mieć intuicję • kierować się intuicją
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. intuicjonizm m, intuicyjność ż
przym. intuicyjny
przysł. intuicyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. intuitio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 294, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-0113111-X.
  2. Edwin Bendyk, "Gdzie Tusk ma mózg". Polityka, nr 9 / 2013, str. 12.