inkunabuł

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

inkunabuł (język polski)[edytuj]

inkunabuł (1.1)
wymowa:
IPA[ˌĩŋkũˈnabuw], AS[ĩŋkũnabuu̯], zjawiska fonetyczne: nazal.-nk- akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bibliot. książka wydrukowana w Europie przed 1501 rokiem (przed XVI wiekiem); zob. też inkunabuł w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Szacuje się, że z pras zeszło ponad 30 tysięcy inkunabułów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) starodruk
hiponimy:
holonimy:
(1.1) starodruk
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. inkunabulistyka ż, postinkunabuł m, inkunabulistyk m
przym. inkunabulistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac. incunabula < łac. in + cunaew kołysce / powijakach
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: