finis

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

finis (język łaciński)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński

(1.1) koniec, granica
(1.2) cel
(1.3) przen. śmierć
(1.4) lm ziemia, ląd, terytorium, kraj, państwo

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 2. per. sg. ind. praes. act. od: finio
odmiana:
(1.1) fīnis, fīnis (deklinacja III, paradygmat III mieszany z oboczną formą);
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) limes m, terminus m
(1.3) mors ż
(1.4) civitas ż, terra ż
antonimy:
(1.1) principium n
(1.3) vita ż
(1.4) mare n
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. finio
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
W rodzaju żeńskim spotykane zwykle przed epoką klasyczną i po niej; w epoce klasycznej głównie w poezji, rzadko w prozie[1].
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło finis w: Charlton T. Lewis i Charles Short, A Latin Dictionary, 1879.

finis (język węgierski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) sport. finisz
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. finiselés
czas. finisel
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: