deklinacja słaba

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

deklinacja słaba (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌdɛklʲĩˈnaʦ̑ʲja ˈswaba], AS[deklʹĩnacʹi ̯a su̯aba], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński

(1.1) gram. rodzaj odmiany przez przypadki w gramatykach niektórych językow, np. niemieckim, islandzkim
odmiana:
(1.1) związek zgody,
przykłady:
(1.1) Rzeczowniki rodzaju męskiego ulegające deklinacji słabej końcówkę -n lub -en otrzymują zarówno w liczbie pojedynczej (z wyjątkiem mianownika), jak i w liczbie mnogiej.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: deklinacjadeklinacja słabadeklinacja mocnadeklinacja mieszana
tłumaczenia:
źródła: