darować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

darować (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[daˈrɔvaʨ̑], AS[darovać]
znaczenia:

czasownik przechodni dokonany (ndk. darowywać)

(1.1) dać komuś coś na własność[1]
(1.2) zrezygnować z wzięcia, odebrania, wyegzekwowania czegoś[1]
(1.3) przebaczyć[1]
odmiana:
(1.1-3) koniugacja IV
przykłady:
(1.3) Drobnomieszczaństwo rzymskie z okolic placu Hiszpańskiego nie mogło darować cudzoziemskiemu księciu porwania żony szewca[2].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) podarować, przeznaczyć
(1.2) odpuścić
(1.3) przebaczyć, wybaczyć
antonimy:
(1.1) odebrać, zabrać, zawłaszczyć
(1.2) ukarać, wyegzekwować
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. podarować dk., darzyć ndk., darowywać ndk.
przym. darowany
rzecz. dar m, podarunek m, darczyńca m, darowanie n, darowywanie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. dar
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło darować w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Marian Brandys, Nieznany Książę Poniatowski, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.