obietnica

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

obietnica (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔbʲjɛtʲˈɲiʦ̑a], AS[obʹi ̯etʹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wypowiedź zapewniająca kogoś o zrobieniu czegoś w przyszłości
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Rosja oskarża NATO o złamanie obietnicy o nierozszerzaniu się na Europę Wschodnią.
składnia:
kolokacje:
(1.1) składać obietnicę • złożyć obietnicę • dotrzymać / nie dotrzymać obietnicy • złamać obietnicę • zwodzić obietnicami • niezawodna obietnica
synonimy:
(1.1) przyrzeczenie, słowo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obiecanie n, obiecywanie n, obiecanka f, obiecek m.-os.
czas. obiecać dk., obiecywać ndk.
przym. obiecujący
przysł. obiecująco
związki frazeologiczne:
obiecanki cacankiobiecywać gruszki na wierzbie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: