bachor

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

bachor (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbaxɔr], AS[baχor]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) pejor. dziecko, zwłaszcza niegrzeczne
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zob. dziecko
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. bachorek n
związki frazeologiczne:
etymologia:
hebr. בחור (bakhúr) → młodzieniec[1]
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) brat
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło bachor w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.

bachor (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) anat. żwacz (jeden z przedżołądków u przeżuwaczy)
(1.2) pot. brzuszysko
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

bachor (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool. żwacz[1]
(1.2) pot. pejor. kałdun[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też: Indeks:Słowacki - Fałszywi przyjaciele
źródła:
  1. 1,0 1,1 Zofia Jurczak-Trojan, Halina Mieczkowska, Elżbieta Orwińska, Maryla Papierz, Słownik słowacko-polski, t. I, A-Ô, s. 22, Kraków, TAiWPN Universitas, 2005, ISBN 83-242-0569-1.