porucznik

porucznik (język polski)

wymowa:

IPA: [pɔˈruʧ̑ɲik], AS: [poručʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wojsk. wojskowość jeden z oficerskich stopni wojskowych; zob. zobacz też porucznik w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	porucznik	porucznicy
dopełniacz	porucznika	poruczników
celownik	porucznikowi	porucznikom
biernik	porucznika	poruczników
narzędnik	porucznikiem	porucznikami
miejscownik	poruczniku	porucznikach
wołacz	poruczniku	porucznicy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik poruczyć

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) First Lieutenant
• czeski: (1.1) nadporučík m rodzaj męski
• duński: (1.1) Premierløjtnant
• fiński: (1.1) luutnantti
• francuski: (1.1) lieutenant m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) teniente m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) eerste luitenant
• jidysz: (1.1) לייטענאַנט (lejtenant)
• litewski: (1.1) vyresnysis leitenantas
• niemiecki: (1.1) Oberleutnant m rodzaj męski
• norweski: (1.1) løytnant
• nowogrecki: (1.1) υπολοχαγός m rodzaj męski, υποσμηναγός m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) старший лейтенант
• słowacki: (1.1) nàdporóčnik
• szwedzki: (1.1) premiärlöjtnant
• turecki: (1.1) üsteğmen
• węgierski: (1.1) főhadnagy
• włoski: (1.1) tenente

źródła: