erudyta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

erudyta (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɛruˈdɨta], AS[erudyta], zjawiska fonetyczne: akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek posiadający szeroką wiedzę; zob.  też erudyta w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) chodząca encyklopedia, człowiek renesansu, encyklopedysta, omnibus, polihistor; żart.  uczony w piśmie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  erudycja f , erudycyjność f 
forma żeńska erudytka f 
przym.  erudycyjny
przysł.  erudycyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc.  érudit < łac.  eruditus[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.