erudycja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

erudycja (język polski)[edytuj]


wymowa:
IPA[ˌɛruˈdɨʦ̑ʲja], AS[erudycʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rozległy zasób książkowej wiedzy ogólnej
(1.2) rozległy zasób wiadomości
(1.3) gruntowne wykształcenie
odmiana:
przykłady:
(1.1) Jego erudycja podczas udziału w teleturnieju wzbudzała podziw i zazdrość.
(1.2) Jego erudycja pozwalała mu brać udział w dyskusji praktycznie z dowolnym rozmówcą.
składnia:
kolokacje:
(1.1) wykazywać się erudycją, popisywać się erudycją, dać wyraz erudycji
(1.2) ogromna, duża, niewątpliwa, popisowa, niebywała erudycja
(1.3) pozbawiony erudycji; niewielka, mała erudycja
synonimy:
(1) oczytanie, wiedza
antonimy:
(1) ignorancja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. erudyta, erudytka, erudycyjność
przym. erudycyjny
przysł. erudycyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. eruditio
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: