werbel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

werbel (język polski)[edytuj]

werbel (1.1)
wymowa:
IPA[ˈvɛrbɛl], AS[verbel]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) muz. bęben posiadający struny pod spodnią membraną dla uzyskania charakterystycznego dźwięku; zob. też bęben mały w Wikipedii
(1.2) muz. charakterystyczny dźwięk uzyskiwany na werblu (1.1) poprzez naprzemienne szybkie uderzanie pałeczkami
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) W naszej orkiestrze gram na werblu i żelach.
(1.1) Następny etap, to przygotowanie śladów audio. (…) Werbel jest na dwóch śladach - górna membrana i sprężyny. (A. Majerczyk: Jak to działa)
składnia:
kolokacje:
(1.1) bić w werble
(1.2) wybijać werbel • w takt werbla
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. werblista
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem. Wirbel[2]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Hasło werbel w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.