dręczycielka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dręczycielka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌdrɛ̃n͇ʧ̑ɨˈʨ̑ɛlka], AS[drṇčyćelka], zjawiska fonetyczne: zmięk.udziąs.nazal.asynch. ę akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kobieta, która kogoś dręczy, zamęcza, znęca się nad nim
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dręczenie n, udręczenie n, udręczanie n, zadręczenie n, zadręczanie n
forma męska dręczyciel m
czas. dręczyć ndk., udręczyć dk., udręczać ndk., zadręczyć dk., zadręczać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
forma żeńska od dręczyciel
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: dręczyciel
źródła: