synek

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

synek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈsɨ̃nɛk], AS[snek], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) zdrobn. od: syn
(1.2) reg. śl. gw. (Śląsk Cieszyński i Zaolzie) chłopiec, chłopak[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Nasz synek ma dopiero dwa lata.
(1.2) To je marniok synek, raczyj nie chodzuj ś nim.Chłopak ten jest utracjuszem, lepiej z nim nie przestawaj.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) synuś
(1.2) bajtel
antonimy:
(1.1) mama; córeczka
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. syn m, synowa ż, synowiec m, synalek m, syneczek m, synulek m, synuś m, synal mos
czas. usynowić dk., usynawiać ndk.
przym. synowski, synowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. syn + -ek
uwagi:
tłumaczenia:
(1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: syn
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w hasłach: chłopiec, chłopak
źródła:
  1. Słownik gwarowy Śląska Cieszyńskiego, red. Jadwiga Wronicz, Ustroń, Galeria „Na Gojach”, 2010, ISBN 978-83-60551-28-8.