Przejdź do zawartości

poncz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
poncz (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. napój z wymieszanych różnych rodzajów alkoholi, herbaty,cukru, soku owocowego i przypraw[1]; zob. też poncz w Wikipedii
(1.2) kulin. syrop alkoholowy do nasączania ciast
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W niskich pokoikach parterowej murowanki mieścił się zakład Nowackiego pod nazwą kawiarni. Zbierali się tam na poncz, ulubiony wówczas napój, z arakiem i cytryną po złotówce, a z ananasem po półtorej, ówcześnicyganie[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) waza z ponczem
(1.2) ciasto z ponczem
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) napój
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
(1.1) arak, cukier, herbata, rum, sok, wino
wyrazy pokrewne:
rzecz. zdrobn. ponczyk
przym. ponczowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. punch[3] z hin. पाँच
uwagi:
Wariant „puncz” jest niepoprawny[4].
Forma dopełniacza liczby mnogiej „ponczy” jest niepoprawna[5][6].
zobacz też: Indeks:Polski – Napoje
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 2, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1.
  2. Franciszek Galiński, Gawędy o Warszawie, PIW, Warszawa 1960, s. 125.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło „poncz” w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Hasło „poncz” w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, Polskie Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1980, ISBN 83-01-03811-X, s. 544.
  5. Hasło „poncz” w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2004, ISBN 978-83-01-14198-1, s. 820.
  6. Hasło „poncz” w: Daniela Podlawska, Magdalena Światek-Brzezińska, Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, Warszawa-Bielsko-Biała 2009, ISBN 978-83-7446-842-8, s. 330.