ordynarny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ordynarny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔrdɨ̃ˈnarnɨ], AS[ordỹnarny], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) wulgarny, prostacki, budzący zgorszenie
(1.2) pospolity, marny, tandetny, w złym guście
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Wbrew mojej woli zmusiła mnie do obejrzena ordynarnej i poniżającej sceny porno.
składnia:
kolokacje:
(1.1) ordynarne zachowanie • ordynarny dowcip • ordynarne kłamstwo • ordynarny człowiek
(1.2) ordynarne jedzenie • ordynarny wystrój
synonimy:
(1.1) prostacki, grubiański, niesmaczny, chamski
(1.2) pospolity
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ordynarność ż, ordynus m
przysł. ordynarnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: