ordynus

ordynus (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pogard. osoba zachowująca się ordynarnie

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	ordynus	ordynusy
dopełniacz	ordynusa	ordynusów
celownik	ordynusowi	ordynusom
biernik	ordynusa	ordynusów
narzędnik	ordynusem	ordynusami
miejscownik	ordynusie	ordynusach
wołacz	ordynusie	ordynusy
ndepr. M. i W. lm: (ci) ordynusi

przykłady:

(1.1) Dużo by dał za to, gdyby udało się przytrzeć nosa temu butnemu ordynusowi.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) prostak, chamisko, chamidło, cham, burak, ćwok, buc

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

przym. ordynarność ż

przym. ordynarny

przysł. ordynarnie

rzecz. ordynarność ż

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: