wbrew
wbrew (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
przyimek
- (1.1) sprzecznie z czymś, na przekór komuś lub czemuś
- (1.2) daw. uwydatnienie przeciwieństwa[1]
- przykłady:
- (1.1) Wbrew ojcu poszła do zakonu.
- (1.1) Wieloryby, wbrew swojej nazwie, są ssakami.
- (1.1) Wbrew powszechnej opinii feudałowie rzadko korzystali z prawa pierwszej nocy.
- (1.1) Namówiona podstępnie przez zazdrosne siostry, poważyła się wbrew zakazowi oglądać przy świetle lampy śpiącego małżonka, za co została przez niego porzucona[2].
- (1.2) […] bo porządek dziedziczny, feudalny niemiecki, wbrew przeciwny słowiańskiemu obyczajowi, nie mógł przyjąć się do społeczeństwo polskiego[3].
- składnia:
- (1.1) wbrew + C.
- synonimy:
- (1.1) na przekór, pomimo
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) against, contrary to, in spite of, despite
- białoruski: (1.1) насуперак, супраць, супроць, нягледзячы (на што), не зважаючы (на што)
- czeski: (1.1) přes
- duński: (1.1) trods
- francuski: (1.1) malgré
- hiszpański: (1.1) contra
- jidysz: (1.1) קעגן (kegn), אויף צעזעצעניש (ojf cezecenisz)
- niemiecki: (1.1) wider, gegen
- norweski (bokmål): (1.1) mot
- rosyjski: (1.1) вразрез (vrazrez), вопреки (vopreki)
- szwedzki: (1.1) mot, emot, tvärtemot, tvärsemot, stick i stäv, stick emot
- włoski: (1.1) contro
- źródła:
- ↑
Hasło „wbrew” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑ O Psyche [w:] Maria Konopnicka, Poezye, t. II, Warszawa, Lublin, Łódź, Kraków: Gebethner i Wolf, 1915, 38.
- ↑ Adam Mickiewicz, Pierwsze wieki historji polskiej, Paryż: Księg. Luksemburska, 1868, 70, OCLC 912909712.
- ↑ Hasło „wbrew” w: Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008, ISBN 978-83-08-04191-8, s. 683.
