ogar

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ogar (język polski)[edytuj]

ogar (1.1)
wymowa:
IPA[ˈɔɡar], AS[ogar]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) gończy pies myśliwski

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) reg. (Poznań) łobuz[1]
(2.2) gw. (Bukowina) pracoholik[2]

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(3.1) opalenizna[2]
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Ogary poszły w las.[3]
(1.1) Ogary biegły z trudem i kaleczyły się, zapadając w śniegu.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(2.1) łogar
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) pies
hiponimy:
(1.1) ogarczyca
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ogarczyca
zdrobn. ogarek
związki frazeologiczne:
etymologia:
prawdop. węg. agár[4]
uwagi:
zob. też ogar w Wikipedii
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Kynologia
tłumaczenia:
(2.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: łobuz
(2.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: pracoholik
(3.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: opalenizna
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło kociamber w: Słownik gwary miejskiej Poznania, red. Monika Gruchmanowa i Bogdan Walczak, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Zbigniew Greń, Helena Krasowska, Słownik górali polskich na Bukowinie, SOW, Warszawa 2008, s. 152; dostęp: 26 listopada 2018.
  3. 3,0 3,1 Stanisław Żeromski: Popioły, tom I, rozdział I: „ W górach”
  4. Problem orientalnej etymologii polskiego ogar