obyczaj

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

obyczaj (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔˈbɨʧ̑aj], AS[obyčai ̯] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) powszechnie przyjęty, tradycyjny sposób postępowania w danych okolicznościach[1]
(1.2) nawyk, sposób postępowania, zachowania charakterystyczny dla danego człowieka lub zwierzęcia[1]
(1.3) zazwyczaj w liczbie mnogiej: sposób życia, zasady, którymi ktoś się kieruje[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) O, czasy! o, obyczaje!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ceremoniał, obrządek, ryt, rytuał, tradycja, zwyczaj, konwenans, konwencja, usus, uzus[2]
(1.2) zwyczaj, przyzwyczajenie
(1.3) postępowanie, sposób bycia, sposób życia, styl życia, zachowanie[2]
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obyczajówka ż, obyczajowość ż, obyczajność ż
przym. obyczajowy, obyczajny
przysł. obyczajowo, obyczajnie
związki frazeologiczne:
kobieta lekkich obyczajówco kraj, to obyczajchoć ma piękne obyczaje, kto pyszny, brzydkim się staje
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Hasło obyczaj w: SJP.pl.
  2. 2,0 2,1 synonimy.ux.pl.