normatywny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

normatywny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik relacyjny

(1.1) określający obowiązujące normy
(1.2) zgodny z przyjętymi normami
(1.3) jęz. określający zewnętrzne normy bądź zalecenia językowe
(1.4) jęz. zgodny z unormowaną postacią danego języka
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.3) słownik normatywny • źródło normatywne • kodyfikacja normatywna • gramatyka normatywna
synonimy:
(1.1) preskryptywny
(1.3) preskryptywny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. normatyw mrz, normowanie n, normatywizm m, normatywista m, normatywistyka ż, normatywność ż, normatywizacja ż, norma ż, normalizacja ż, normalność ż
czas. normować ndk., unormować dk., normatywizować ndk., znormatywizować dk., normalnieć ndk., znormalnieć dk.
przym. normatywistyczny, heteronormatywny, nieheteronormatywny, normalizacyjny, normalny, anormalny, nienormalny
przysł. normalnie, normatywnie, heteronormatwnie, nieheteronormatywnie, anormalnie, nienormalnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: