narzecze

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

narzecze (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[naˈʒɛʧ̑ɛ], AS[nažeče] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) język, mowa[1]
(1.2) jęz. swoista odmiana języka; zob. też narzecze w Wikipedii
(1.3) jęz. mowa terytorialna, odmienna od języka standardowego[1]; zob. też narzecze w Wikipedii
(1.4) jęz. mowa terytorialna o zasięgu szerszym niż dialekt i gwara[1]; zob. też narzecze w Wikipedii
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Z każdym potrafił się porozumieć w jego ojczystym narzeczu
składnia:
kolokacje:
(1.2) narzecze ogólne
(1.3) narzecze śląskie
synonimy:
(1.2) dialekt
(1.3) dialekt, gwara
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. narzeczona ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Niektórzy autorzy traktują narzecze jako jednostkę pośrednią między dialektem a gwarą, dialekt ujmując jako zespół narzeczy, a narzecze – jako zespół gwar[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło narzecze w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Piotr Rybka, Gwarowa wymowa mieszkańców Górnego Śląska w ujęciu akustycznym, Katowice: Uniwersytet Śląski, 2017, s. 58-60