miedź

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

miedź (język polski)[edytuj]

miedź (1.1)
miedź (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, wymowa 2 ?/i, IPA[mʲjɛ̇ʨ̑], AS[mʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk. wygł. podw. art. i → j  
homofony: mieć
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chem.  metal, pierwiastek chemiczny o symbolu Cu i liczbie atomowej 29; zob.  też miedź w Wikipedii
(1.2) przen.  pieniądz, zwłaszcza miedziany
odmiana:
(1.1-2) blm 
przykłady:
(1.1) Miedź jest metalem kolorowym.
(1.2) Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) miedź elektrolityczna / fosforowa / hutnicza / koloidalna / rafinowanaacetylenek / tlenek / wodorotlenek miedzi
synonimy:
(1.1) symbol.  Cu
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) miedziowiec
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  miedziak m , miedziaczek m , miedziowiec m , miedzioryt m , miedziorytnik m , miedziowanie n , pomiedziowanie n , miedzian m , miedzianka f , miednica f 
czas.  miedziować ndk. , pomiedziować dk. 
przym.  miedziany, miedziowy
przysł.  miedziowo
związki frazeologiczne:
jak się nie ma miedzi, to się na dupie siedzi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1. list św. Pawła apostoła do Korytian, przekład „Biblii tysiąclecia”