miedź

miedź (język polski)

miedź (1.1)

miedź (1.2)

wymowa:

^ⓘ, wymowa 2^ⓘ, IPA: [mʲjɛ̇t͡ɕ], AS: [mʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• podw. art.• i → j 

homofon: mieć

^{ⓘ ⓘ}

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chem. metal, pierwiastek chemiczny o symbolu Cu i liczbie atomowej 29; zob. też miedź w Wikipedii

(1.2) przen. pieniądz, zwłaszcza miedziany

odmiana:

(1.1-2) blm

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	miedź
dopełniacz	miedzi
celownik	miedzi
biernik	miedź
narzędnik	miedzią
miejscownik	miedzi
wołacz	miedzi

przykłady:

(1.1) Na równinach abisalnych znajdują się złoża konkrecji polimetalicznych – brył zbudowanych ze związków manganu, niklu, żelaza, kobaltu, miedzi z domieszkami innych metali, będące obiektem zainteresowania ze strony ludzi pod kątem ich gospodarczego wykorzystania.

(1.2) Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.

składnia:

kolokacje:

(1.1) miedź elektrolityczna / fosforowa / hutnicza / koloidalna / rafinowana • acetylenek / tlenek / wodorotlenek miedzi

synonimy:

(1.1) symbol. Cu, daw. gw. (Poznań) koprowina

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) miedziowiec

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. miedziak m, miedziaczek m, miedziowiec m, miedzian m, miedzianka ż, miednica ż, miedziowanie n, pomiedziowanie n

czas. miedziować ndk., pomiedziować dk.

przym. miedziany, miedziowy, miedny

przysł. miedziowo

tem. słow. miedzio-

związki frazeologiczne:

jak się nie ma miedzi, to się na dupie siedzi

etymologia:

prasł. *mědь

uwagi:

• zobacz też: Indeks:Polski - Pierwiastki chemiczne
• nie mylić z: mieć

tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) koper
• albański: (1.1) bakër m
• amharski: (1.1) መዳብ
• angielski: (1.1) copper
• arabski: (1.1) نحاس
• asturyjski: (1.1) cobre m
• baskijski: (1.1) kobre
• białoruski: (1.1) медзь ż
• bułgarski: (1.1) мед ż
• buriacki: (1.1) зэд
• chorwacki: (1.1) bakar
• czeski: (1.1) měď
• dolnołużycki: (1.1) kupor m
• duński: (1.1) kobber n
• esperanto: (1.1) kupro
• farerski: (1.1) kopar n
• fiński: (1.1) kupari
• francuski: (1.1) cuivre m
• gocki: (1.1) 𐌰𐌹𐌶 n; (1.2) 𐌰𐌹𐌶 n
• górnołużycki: (1.1) kopor m, mjedź ż
• hiszpański: (1.1) cobre m
• indonezyjski: (1.1) tembaga
• interlingua: (1.1) cupro
• japoński: (1.1) 銅, 赤金
• karelski: (1.1) vaski
• kaszubski: (1.1) kòper m
• kataloński: (1.1) coure m
• litewski: (1.1) varis m
• łaciński: (1.1) cuprum n
• macedoński: (1.1) бакар m
• mongolski: (1.1) зэс
• niderlandzki: (1.1) koper
• niemiecki: (1.1) Kupfer n
• nowogrecki: (1.1) χαλκός m
• nowopruski: (1.1) warrin n
• ormiański: (1.1) պղինձ
• perski: (1.1) مس
• portugalski: (1.1) cobre m
• północnolapoński: (1.1) veaiki
• rosyjski: (1.1) медь ż
• słowacki: (1.1) meď ż
• słoweński: (1.1) baker
• szwedzki: (1.1) koppar
• tagalski: (1.1) kuprum; (1.2) tanso, kobre
• turecki: (1.1) bakır
• ukraiński: (1.1) мідь ż
• volapük: (1.1) kuprin
• węgierski: (1.1) réz, vörösréz
• wietnamski: (1.1) đồng
• wilamowski: (1.1) köpper n, köpfer ż
• włoski: (1.1) rame m

źródła: