brzęczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

brzęczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʒɛ̃n͇ʧ̑ɛʨ̑], AS[bžṇčeć], zjawiska fonetyczne: udziąs. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik

(1.1) wydawać brzęk (o metalowych lub szklanych przedmiotach)
(1.2) wydawać brzęk (o owadach)
odmiana:
przykłady:
(1.1) Talary brzęczały w sakiewce.
(1.2) Wśród kwiatów wesoło brzęczą pszczoły.
(1.2) Grały jej tedy do snu derkacze i przepiórki, migotały gwiazdy, gdy powiew poruszył gałęzie, brzęczały chrząszcze na dębowych liściachi usnęła wreszcie.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  brzęczek, brzęczenie, brzęczyk, brzęk, brzękadełko, brzękadło, brzękanie, brzękliwość, pobrzęk, pobrzękiwanie, zabrzęknięcie
czas.  brzękać, brzęknąć, pobrzękać, pobrzękiwać, rozbrzęczeć się, wybrzękiwać, zabrzęczeć, zabrzękać
przym.  brzęczykowy, brzękliwy
przysł.  brzękliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. H. Sienkiewicz: Ogniem i mieczem