brzęczeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

brzęczeć (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʒɛ̃n͇ʧ̑ɛʨ̑], AS[bžṇčeć], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) o metalowych lub szklanych przedmiotach: wydawać brzęk
(1.2) o owadach: wydawać brzęk
odmiana:
(1.1-2)[1] koniugacja VIIb
przykłady:
(1.1) Talary brzęczały w sakiewce.
(1.2) Wśród kwiatów wesoło brzęczą pszczoły.
(1.2) Grały jej tedy do snu derkacze i przepiórki, migotały gwiazdy, gdy powiew poruszył gałęzie, brzęczały chrząszcze na dębowych liściachi usnęła wreszcie.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. brzęczek, brzęczenie, brzęczyk, brzęk, brzękadełko, brzękadło, brzękanie, brzękliwość, pobrzęk, pobrzękiwanie, zabrzęknięcie
czas. brzękać, brzęknąć, pobrzękać, pobrzękiwać, rozbrzęczeć się, wybrzękiwać, zabrzęczeć, zabrzękać
przym. brzęczykowy, brzękliwy
przysł. brzękliwie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
  2. H. Sienkiewicz: Ogniem i mieczem