kundel
kundel (język polski)
[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) kynol. pies niezaliczany do żadnej z ras psów[1]
- (1.2) pot. pogard. każdy pies (najczęściej zachowujący się niewłaściwie) niezależnie od jego pochodzenia
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kundel kundle dopełniacz kundla kundli celownik kundlowi kundlom biernik kundla kundle narzędnik kundlem kundlami miejscownik kundlu kundlach wołacz kundlu kundle
- przykłady:
- (1.2) Zabierz pan tego kundla! Kto to widział żeby pies siedział na krześle!
- (2.1) Ten gość, kundel jeden, prędko rozpanoszył się w moim domu jak u siebie.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) bury / łaciaty / podwórzowy kundel
- synonimy:
- (1.1) pies nierasowy, mieszaniec; kundys, kundyś
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) pies
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- praindoeur. *kuo
- uwagi:
- por. mieszaniec
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) mongrel, mutt, tyke, cur, bitzer, random-bred dog
- duński: (1.1) gadekryds n; (1.2) køter w
- esperanto: (1.1) senrasa hundo; (1.2) hundaĉo
- francuski: (1.1) corniaud m; (1.2) cabot m
- hiszpański: (1.1) chucho m, perro m mestizo; (1.2) chucho m
- rosyjski: (1.1) дворняга ż
- węgierski: (1.1) keverék kutya, keverék, korcs
- włoski: (1.1) bastardo m
- źródła:
- 1 2 Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, t. 1, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1, s. 442.