korkociąg

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

korkociąg (język polski)[edytuj]

korkociąg (1.1)
korkociąg (1.1)
korkociąg (1.2)
wymowa:
IPA[kɔrˈkɔʨ̑ɔ̃ŋk], AS[korkoćõŋk], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.nazal.asynch. ą  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) urządzenie służące do wyjmowania korków z butelek; zob. też korkociąg w Wikipedii
(1.2) lotn. rodzaj akrobacji lotniczej; zob. też korkociąg (lotnictwo) w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Wkręcony korkociąg wyciąga się wraz z korkiem.
(1.1) Kupiliśmy wino, ale nie mamy korkociągu.
(1.2) We wyprowadzaniu z korkociągu pomóc może chwilowy przyrost ciągu śmigła.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw. trybuszon, grajcar, grajcarek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. korek + ciągnąć[1]
(1.2) od kształtu korkociągu (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 18.