kanonik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: kanoonikkanónik

kanonik (język polski)[edytuj]

kanonicy (1.2)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel. zakonnik z zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna; zob. też kanonicy laterańscy w Wikipedii
(1.2) rel. duchowny katolicki uhonorowany członkostwem w kapitule katedralnej lub kolegiackiej; zob. też kanonik w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Syn sąsiadów wstąpił do kanoników w Krakowie.
(1.2) Ich proboszcz należy do kanoników ponadliczbowych.
składnia:
kolokacje:
(1.1) kanonik laterański
(1.2) kanonik gremialny / tytularny / ponadliczbowy / honorowy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zakonnik, osoba konsekrowana
(1.2) duchowny
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kanonia ż, kanon m, kanonizacja ż, kanonizowanie n
czas. kanonizować ndk.
przym. kanoniczny, kanoniczy, kanonizacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. canonicus < gr. κανονικός < gr. κανών
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

kanonik (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski żywotny

(1.1) kośc. kanonik
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kánon m, kanonizácia ż
czas. kanonizovať ndk./dk.
przym. kánonický, kanonický, kanonizačný
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: