imiennik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

imiennik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ĩˈmʲjɛ̇̃ɲːik], AS[ĩmʹi ̯ė̃•ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.gemin.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś, kto ma takie samo imię, jak dana osoba
(1.2) ktoś niespokrewniony, kto nosi takie samo nazwisko, jak dana osoba
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1-2) Jestem imiennikiem prezydenta.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. imię n, imieniny nmos, imiennictwo n
forma żeńska imienniczka f
przym. imienny, imienniczy
przysł. imiennie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. imię
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: