finanse

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

finanse (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) ogół spraw związanych z pieniędzmi, kosztami, płaceniem
odmiana:
(1.1) blp,
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. finansowy
przysł. finansowo
czas. finansować
związki frazeologiczne:
etymologia:
od franc. finances[1][2], a to od czasownika st.franc. finerkończyć, kończyć rachunki, płacić, to natomiast od rzeczownika łac. fīniskoniec[2]
w języku polskim notowane od XVIII wieku[2]
uwagi:
Forma „finansy” jest błędna, zarówno w mianowniku oraz wołaczu[3][4][5], jak i w dopełniaczu[4][5].
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło finanse w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 2,2 Hasło FINAŁ w: Krystyna Długosz-Kurczabowa, Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego, s. 198, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15258-1.
  3. Hasło finanse w: Słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Witold Doroszewski, s. 165, Warszawa, Polskie Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-03811-X.
  4. 4,0 4,1 Hasło finanse w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 261, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.
  5. 5,0 5,1 Hasło finanse w: Daniela Podlawska, Magdalena Światek-Brzezińska, Słownik poprawnej polszczyzny, s. 123, Warszawa-Bielsko-Biała, Wydawnictwo Szkolne PWN ParkEdukacja, 2009, ISBN 978-83-7446-842-8.