Przejdź do zawartości

elektryczność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

elektryczność (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˌɛlɛkˈtrɨt͡ʃnɔɕt͡ɕ], AS: [elektryčność], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) fiz. własność materii, pozwalająca jej oddziaływać z polem elektromagnetycznym; zob. też elektryczność w Wikipedii
(1.2) pot. prąd elektryczny
(1.3) pot. sztuczne światło otrzymywane z prądu elektrycznego
(1.4) odprzym. cecha tego, co jest elektryczne
odmiana:
(1.1-4) blm[1],
przykłady:
(1.1) Formalizm form różniczkowych jest naturalnym językiem, w którym sformułować można teorię elektryczności i magnetyzmu, jak również inne teorie pól z cechowaniem[2].
(1.2) W oficynie nie było elektryczności[3].
składnia:
kolokacje:
(1.1) elektryczność atmosferyczna
synonimy:
(1.1) elektryka
(1.2) pot. elektryka
(1.3) pot. elektryka, światło
antonimy:
hiperonimy:
(1.4) cecha
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. elektryka ż, elektryk m, elektryfikacja ż, elektryfikowanie n, zelektryfikowanie n, elektryzowanie n, zelektryfikowanie n, elektryzowanie n, zelektryzowanie n, naelektryzowanie n
czas. elektryfikować ndk., zelektryfikować dk., elektryzować ndk., zelektryzować dk., naelektryzować dk.
przym. elektryczny
przysł. elektrycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „elektryczność” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Krzysztof Meissner, Klasyczna teoria pola, 2002, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. Teresa Bojarska, Świtanie, przemijanie, 1996, Narodowy Korpus Języka Polskiego.