dziecinny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dziecinny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ʥ̑ɛ̇ˈʨ̑ĩnːɨ], AS[ʒ́ėćĩ•ny], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. gemin.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) właściwy dziecku, taki jak u dziecka
(1.2) zachowujący się jak dziecko
(1.3) przeznaczony dla dziecka[1]; zob. : dziecięcy
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) On ma 15 (= piętnaście) lat? A taką ma dziecinną buźkę.
(1.2) Niestety on jest bardzo dziecinny, wstyd się z nim gdzieś pokazać.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dziecinny głosik • dziecinna twarzyczka
(1.2) dziecinne zachowanie / wykręty
(1.3) wózek dziecinny
synonimy:
(1.2) infantylny, niedojrzały, niefrasobliwy, beztroski, nierozsądny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dzieciństwo n , dziecko n , dziecinada f , zdziecinnienie n 
czas.  dziecinnieć ndk. , zdziecinnieć dk. 
przym.  zdziecinniały, dzieciaty
przysł.  dziecinnie
związki frazeologiczne:
po dziecinnemu
etymologia:
od dziecina
uwagi:
(1.3) w tym znaczeniu używane zamiennie ze słowem dziecięcy, w starannej polszczyźnie lepiej jednak używać dziecięcy[2][3]
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: dziecięcy
źródła:
  1. hasło dziecinny w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. hasło dziecięcy, dziecinny w: Małgorzata Kita, Edward Polański, Słownik paronimów czyli wyrazów mylonych, s. 65, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 9788301156435.
  3. Czy można się cofnąć… do przodu? w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.