dobrobyt

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dobrobyt (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[dɔˈbrɔbɨt], AS[dobrobyt]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) dobre warunki materialne[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) poziom dobrobytu • społeczeństwo dobrobytu
synonimy:
(1.1) bogactwo, dostatek, obfitość, zamożność, zasobność; przest. majętność
antonimy:
(1.1) bieda, niedostatek, ubóstwo
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dobrobycik mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. dobry + byt[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło dobrobyt w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Jan Łoś, Rodzimość języka a wyrazy złożone, „Język Polski” nr 4/1913, s. 100.