dźwięczność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dźwięczność (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co dźwięczne
(1.2) jęz. cecha artykulacji głosek wymawianych z wymuszeniem drgań więzadeł głosowych; zob. też dźwięczność w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
(1.1) dźwięczność + D.
kolokacje:
(1.2) dysząca / skrzypiąca / szorstka / luźna / sztywna dźwięczność • dźwięczność głoski
synonimy:
antonimy:
(1.1) niedźwięczność
(1.2) bezdźwięczność
hiperonimy:
(1.1) cecha
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. dźwięk m, dźwiękowiec m, niedźwięczność ż
czas. dźwięczeć ndk., zadźwięczeć dk.
przym. dźwięczny, bezdźwięczny, niedźwięczny, dźwiękowy
przysł. dźwięcznie, bezdźwięcznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. dźwięczny + -ość
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: